Next Generation Infrastructures
- een instituut dat onderzoek doet naar de rol en mogelijkheden van
netwerken en infrastructuren - klopte aan met de vraag of ik ter
gelegenheid van een intentieverklaring die op de Innovatie Estafette in
de Rai werd gepresenteerd, een ruimtelijke visualisatie kon maken van
die intentieverklaring.
Deze focust op de samenwerking
en kennisdeling tussen infrastructuurbeheerders en kenniswerkers op dat
vlak, om gezamenlijk tot meer efficiency en kennis van elkaars handelen
te komen.
Complexe kost! De oplossing: Laten we het
eenvoudig maken. Mijn idee was een en ander samen te vatten in een
gestileerd landschap, waarin verschillende netwerken (o.a. rail, gas,
electriciteit, water) naast en met elkaar bestaan en uiteindelijk
samenkomen.
En zo ontstond langzaam maar zeker het volgende beeld:
Omdat het nogal wat puzzelwerk had opgeleverd de betrokken partijen rond de tafel en vervolgens ook gezamenlijk aan het werk te krijgen, leek het me wel gepast van het geheel ook daadwerkelijk een grote puzzel te maken. Deze bestaat uit 16 verschillende modulaire tegels die m.b.v. kleine verbindingsstukken aan elkaar geklikt kunnen worden. En als het dan ook nog op een beurs moet staan, maghet ook wel enig formaathebben: elke tegel meet 40x40 cm, waardoor het geheel inclusief verbindingsstukjes in totaal een kloeke 1,8 bij 2 bij 1 meter meet. Andere koek dan de vierkante centimeters waarop ik normaal gesproken mijn ding mag doen.
En dan de uitwerking
Normaal stopt mijn werk bij het afronden van de illustraties.Nu begon het daar eigenlijk pas:
Dat karton de basis moest worden was al gauw duidelijk: eenvoudig te verwerken, ecologisch verantwoord en ook in kosten redelijk bescheiden. Alleen, neem je dan golfkarton, honingraatkarton, geperst massief karton? Met coating of zonder coating? Hoe krijg ik überhaupt mijn illustraties op 't karton? En wie verkoopt mij platen die groot genoeg zijn (100x100cm) om te verwerken zonder dat ik er meteen 50 moet afnemen?
't werd uiteindelijk golfkarton - in drie lagen verlijmd vanwege de stevigheid - met daarop pvc-stickers als 'bedrukking'.
En dan hoeft de zaak enkel nog maar gesneden te worden... Ettelijke dagen, avonden en 20 tegels, 62 verbindingsstukjes en een beursgedrukte duim later, stond op 12 november 's ochtends een deel van de installatie opgebouwd in mijn werkkamer.
Diezelfde dag reed ik rond de middag met het hele gebeuren en voor de zekerheid een fikse bus spuitlijm en een paar stanleymesjes richting de RAI, om daar de installatie op te bouwen.
De reacties daar waren positief, zeker toen het gevaarte ook nog prima bleek te blijven staan. Vertegenwoordigers van de betrokken bedrijven ondertekenden niet alleen de intentieverklaring op papier maar ook mijn installatie (help: bobo's bekladden mijn werk!)
En toen was er nog de vraag of voor alle bij de intentieverklaring
betrokken vertegenwoordigers een miniatuurversie kon worden gemaakt.
Uiteraard kan dat.
En dan blijkt dat - alle fablabs
ten spijt - de combinatie van print en lasersnijwerk nog steeds in de
pioniersfase verkeert: Een bedrijf dat beide diensten aanbiedt is
nauwelijks te vinden, en als het al wordt aangeboden, verschillen de
specificaties weer zodanig van elkaar dat hetgeen gevraagd en geleverd
wordt moeilijk vergelijkbaar is.
Maar: uiteindelijk is het gelukt en liggen er 8 miniatuurversies te wachten tot knutselvaardige directeuren ze gaan assembleren.
A propos, dat ziet er dan zo uit: